Ben ik een perfectionist? Oh nee! Dat vind ik een vies woord! Ik hou gewoon van kwaliteit. Van alles wat mooi is en belachelijk goed gemaakt. Een lumineus idee! En plannen in de puntjes uitgewerkt. Kloppende precisie, ook al is die imperfect.

Heus, ik loop niet altijd binnen de lijntjes, hou van anders dan gewoon. Maar geef me een situatie en ik weet net iets te goed hoe ik het wil hebben. Van welke rol behang beslist moet aangeschaft tot hoe de theedoeken zijn opgevouwen. En daarin krijg ik niet graag ongelijk. Want ergens diep van binnen schuilt een meisje dat overal de beste in wil zijn.

Respect voor Joop die met dit meisje het huwelijksbootje instapte. Een heldendaad! Maar na de eerste wittebroodsjaren, ontdek ik iets verwarrends in mijn leven. Bij een ‘gewonnen’ discussie voel ik me steeds vaker de verliezer. Gelijk smaakt eerder citroenzuur dan kauwgomballenzoet. Het brengt me geen stap dichter bij Joop.

Het wordt tijd om mijn spiegeltje van de wand te halen en er eens goed in te kijken. Waar ben ik mee bezig? Als je je huwelijk als een wedstrijd ziet, zijn er aan het einde twee verliezers. Verliezen haat ik, dus het roer moet om. Ik zie in dat ik van Joop een concurrent heb gemaakt. En ik moet toegeven dat ik soms toch heel erg dat ene vieze woord kan zijn. Ik wil leren naast hem te staan, teamgenoten zijn. Ik wil hem gunnen, veel geven, en in alles liefhebben.. Vooral wil ik leren mezelf niet zo serieus te nemen. Mezelf af en toe keihard uitlachen en inzien hoe achterlijk ik kan doen.

De eerste keer herinner ik me goed. Joop gaat naar de supermarkt en ik geef hem mijn ‘heilige’ lijstje mee. Hij komt thuis met een fles Ice tea. Van het verkeerde merk. Jawel, een fles Ice tea. Drama. Hij begrijpt toch ook dat deze lang zo lekker niet kan zijn? Joop krijgt de wind van voren. Totdat ik even stop en mezelf bekijk. Ik stamel een bedremmeld ‘sorry’. Samen hebben we er toen heel hard om gelachen en de fles alsnog leeg gedronken. Ik geef toe, het was nog lekker ook.

Weet je dat dat stiekem heel bevrijdend voelt? Niet letten op wat ik beter zou vinden, maar gewoon te zeggen ‘dank je wel’? Het voelt… bijna perfect.

Coverfoto: freeimages.com