Afgelopen zondag zaten we lekker onnozel te kletsen met een vriend. Alle koetjes en kalfjes kwamen voorbij, tot er opeens een flinke oneliner op tafel werd gegooid: ‘Volgens mij zou iedereen eens in therapie moeten!’.

Bam! Daar lag de opmerking, open en bloot op tafel. In therapie. Dat doen alleen mensen met wie er iets mis is toch? Mensen die huwelijksproblemen hebben, of psychisch met zichzelf in de knoop zitten? Als je net gaat trouwen hoef je toch niet aan therapie te denken? Toch lijkt dat steeds minder zo te zijn, en hoor ik van veel mensen om mij heen hoeveel waarde er zit in therapie.

Zo ook mijn collega Maartje. Haar man zit voor zijn werk regelmatig aan tafel met een coach, ‘en dat doet echt wonderen voor onze relatie!’ Ook onze vriend die bij ons aan tafel zit gaat regelmatig langs bij een therapeut, ‘gewoon, om iets waar ik tegenaan loop even los te krijgen en weer vooruit te kunnen’. Volgens hem is het heerlijk om af en toe wat advies van buitenaf te krijgen, ‘al kan die spiegel voor jezelf soms ook behoorlijk confronterend zijn, maar uiteindelijk wil iedereen toch graag groeien en zichzelf beter leren kennen?!’.

Aan de bel trekken of de noodklok luiden?

En dat vind ik een goed punt. Want groeien, daar ben ik ook een groot voorstander van. Ik geloof niet dat een relatie of een huwelijk maar vanzelf gaat, maar dat je daar echt je best voor moet doen. En waarom zou je dat niet júist doen als het goed gaat? Waarom trekken we vaak pas aan de bel als we eigenlijk de noodklok moeten luiden? En dus zijn manlief en ik op zoek naar therapie. Gewoon. Omdat we het goed hebben samen. Maar ook omdat we dat graag zo willen houden. Niet voor niets zeggen we ‘voorkomen is beter dan genezen’, toch?!

Hoe zorgen jij en je lief voor een goede relatie? En zou je therapie overwegen als het ‘gewoon’ goed gaat?

Bron foto: Shutterstock