Met wie ga jij samen op zoek naar jouw trouwjurk? Ga je met je moeder, met vriendinnen, of misschien neem je wel je tante of oma mee? Ik ging de eerste keer samen met mijn moeder op jurkenjacht. En dat beviel zo goed, dat ik haar de tweede keer ook meenam… en ik slaagde!

Ik was pas drie weken verloofd, toen mijn moeder en ik niet langer konden wachten. We moesten en zouden op jacht gaan naar een trouwjurk! Al dacht ik wel: ik ga nog niets kopen, ik ga alleen kijken. En die tip geef ik iedere verloofde vrouw. Begin met rondkijken, probeer veel jurken en ervaar hoe het voelt. Want door van alles te proberen, ontdek je steeds beter wat echt bij je past.

In de eerste bruidswinkel paste ik maar liefst zo’n tien jurken. Ik was iedere keer weer nieuwsgierig om mezelf in de spiegel te bewonderen. En mijn moeder natuurlijk net zo zeer. Bovendien ontdekte ik niet alleen zelf steeds meer waar ik naar op zoek was, maar besefte ook mijn moeder – ook al kent zij mijn smaak als geen ander – wat ik voor bruidsjurk zocht.

In de tweede winkel zag ik in een van de rekken gelijk een pracht van een jurk hangen. Toen ik hem aan had, vond ik het nog steeds heel mooi, maar de maat klopte niet. Mijn maat hadden ze niet in huis. En ik dacht: ik heb met mezelf afgesproken dat ik nog niet koop, dus ik kijk gewoon nog even verder.

Het perfecte plaatje?

Thuis bleef ik aan de jurk denken. Ik ontdekte via het internet een andere bruidszaak, die dit model jurk wel in mijn maat voorradig had. Een weekend later stonden mijn moeder en ik bij die winkel op de stoep. Mijn vader had ons er naartoe gebracht en zou in een broodjeszaak op de hoek wachten. Intussen had ik het prachtjurkje al snel weer gevonden – en toen ik het aan had, besefte ik dat ik eigenlijk heel graag wilde dat mijn vader ook een kijkje kwam nemen. Maar toen hij eenmaal binnen was, leek het plaatje – zijn dochter in die jurk, waar ze het een week lang over had gehad – hem niet veel te doen. Ook ik was eigenlijk een stuk minder enthousiast dan de eerste keer.

De jurk ging weer terug aan het rek en mijn ouders en ik besloten in de broodjeswinkel even pauze te houden. Daar wist ik ineens perfect uit te leggen wat ik wilde: aan de bovenkant van de jurk wilde ik het zoals die ene jurk, maar aan de onderkant wilde ik het juist anders. Met dat beeld in mijn hoofd ging ik terug naar de bruidszaak. Ik had daar tenslotte nog maar nauwelijks naar andere jurken gekeken.

DE trouwjurk…

En ineens zag ik hem, op een paspop. Ik durfde niet gelijk al te enthousiast te reageren, want een jurk moet je tenslotte ‘aan’ zien. Maar ik besloot wel dat ik deze – en oké, ook nog enkele andere – ging passen. Toen ik het pashokje uit kwam en de gezichten van mijn ouders zag, voelde ik kriebels in mijn buik. En daar, in de spiegel – mijn vader zei het direct: ‘Dat is precies wat je net zei dat je wilde!’ Ik kon hem alleen maar gelijk geven. Dit is mijn trouwjurk!

Vorige week ging ik de jurk eindelijk, na maandenlang wachten op mijn maat èn aanpassingen door de naaister, ophalen. Toen ik hem zag hangen, maar vooral toen ik hem opnieuw aan had, voelde het direct weer goed. Inmiddels hangt het juweeltje veilig bij mijn ouders op zolder. Ik kan niet wachten tot ik mijn bruidsjurk eindelijk de hele dag mag aandoen! Voel jij je ook zo heerlijk in je trouwjurk?

Fotocredits coverfoto: Shutterstock.